Seyitömer Termik Santrali Arslanlı Köyü’nü Yerinden Etti

Seyitömer Termik Santrali Arslanlı Köyü’nü Yerinden Etti

Arslanlı Köyü’nün kimilerine göre talihi, kimilerine göre talihsizliği 1968 yılında başladı. 4 üniteden oluşan Seyitömer Termik Santrali, köyün yaşantısını, sosyo-ekonomik durumunu ve insanların gelecek beklentisini belirledi.

 

1970’li yıllar köyün yaşamının değişmeye başladığı yıllardı. Tarım ve hayvancılıkla geçinen köylüler Seyitömer Termik Santrali’nde çalışmaya başladılar ve köyün tüm öyküsü bununla birlikte değişti. Bu yıllarda santralde çalışmak köylülerin yaşantılarının ana belirleyicisiydi. Sosyal ilişkileri de termik santralle birlikte değişiyordu. O yıllarda işçi eşi olmak köyde popüler hale gelmişti. 1980’lerin sonuna kadar devam eden bu süreç, 1990’lı yıllardan itibaren termik santralin farklı bölümlerinin özelleşmesi ve baca külü, atık kül sorunundan dolayı köylüler için kâbusa dönüştü.

 

Santralde işçi olabilmek artık eskisi gibi kolay değildi. Geriye dönüp baktıklarında termik santralin etkilerinden dolayı atalarından kalan toprakları ekip biçme ihtimalleri de ortadan kalkmış durumdaydı.

 

Köyde yaşayanların bazıları termik santrale girmek için uğraş verirken, bazıları da Kütahya merkeze, Bozüyük’e göç ederek yaşamlarını devam ettirmeye çalıştılar. 2000’li yılların başında yoğunlaşan tartışmalara köyün istimlak edilip, edilmeyeceği de eklendi.

 

2011 yılında köy için kamulaştırma kararı çıktı. Şuan Arslanlı’nın eski sakinleri yeni yaşam yerlerine alışmaya çalışıyorlar. Eski köyleri ise terk edilmiş durumda.

 

Arslanlı’nın öyküsü termik santral yatırımlarının temel insan hakları kategorilerinden olan mülkiyet hakkının ihlal öyküsü olarak kolektif hafızada yer ediyor.

Sessiz Köy Arslanlı

Hakkı Yaşar Arslanlı Köyü

Naciye Yaşar Arslanlı Köyü